Πρόεδρος: Οπαδός ή φίλαθλος;

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει αποδείξει πολλές φορές ότι αγαπά τον αθλητισμό. Και αυτό, ασφαλώς, δεν είναι μεμπτό. Αντίθετα, είναι θετικό ένας Πρόεδρος να βρίσκεται κοντά στον αθλητισμό, να στηρίζει μεγάλες διοργανώσεις, τις εθνικές μας ομάδες και τα κυπριακά σωματεία.

Το ερώτημα όμως είναι άλλο: όταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εμφανίζεται τόσο συχνά σε συγκεκριμένες αθλητικές διοργανώσεις και δίπλα σε συγκεκριμένες ομάδες, λειτουργεί ως φίλαθλος ή ως οπαδός;

Στο EuroBasket 2025 ήταν εκεί. Και μάλιστα όχι μόνο μία φορά. Παρευρέθηκε στην πρεμιέρα της Εθνικής Κύπρου απέναντι στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, ενώ αργότερα βρέθηκε ξανά στο «Σπύρος Κυπριανού» για τον αγώνα Ελλάδας–Ισπανίας. Η παρουσία του είχε ασφαλώς και θεσμικό χαρακτήρα, αφού επρόκειτο για μία από τις σημαντικότερες αθλητικές διοργανώσεις που φιλοξένησε ποτέ η Κύπρος.

Στους τελικούς Κυπέλλου όπου συμμετείχε η Πάφος FC, επίσης εκεί. Το 2025 η ίδια η Προεδρία είχε ανακοινώσει επίσημα την παρουσία του στον τελικό ΑΕΚ–Πάφος, ενώ τον Μάιο του 2026 βρέθηκε και στον τελικό Απόλλων–Πάφος.

Στους μεγάλους αγώνες και στις ιστορικές ευρωπαϊκές βραδιές της Πάφου, πάλι εκεί. Τον Αύγουστο του 2024 βρέθηκε στο γήπεδο για ευρωπαϊκό παιχνίδι της Πάφου και μετά τη νίκη εμφανίστηκε πανηγυρίζοντας με φανέλα της ομάδας. Η ίδια η Πάφος FC είχε συνοδεύσει τότε το σχετικό βίντεο με τη φράση: «Όταν ο πρόεδρος της χώρας σου είναι οπαδός σου».

Και ο ίδιος δεν έχει κρύψει ποτέ τα αισθήματά του.

«Είμαι εδώ σαν Πρόεδρος και σαν φίλαθλος», είχε δηλώσει τον Μάιο του 2025 σε αγώνα της Πάφου. Έναν χρόνο αργότερα, τον Μάιο του 2026, ήταν ακόμη πιο ξεκάθαρος, λέγοντας ότι είναι οπαδός του Ολυμπιακού και της Πάφου.

Μέχρι εδώ, κανένα πρόβλημα.

Ο Νίκος Χριστοδουλίδης έχει κάθε δικαίωμα ως πολίτης να αγαπά την Πάφο, τον Ολυμπιακό ή οποιαδήποτε άλλη ομάδα. Ούτε απαιτεί κανείς από έναν Πρόεδρο της Δημοκρατίας να πάψει να έχει αθλητικές προτιμήσεις από τη στιγμή που εκλέγεται.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν η προσωπική αθλητική προτίμηση φαίνεται να επηρεάζει —δικαίως ή αδίκως— τη θεσμική παρουσία του Προέδρου.

Και εδώ έρχονται τα 100 χρόνια του ΑΠΟΕΛ.

Στις 8 Νοεμβρίου 2026 ο ΑΠΟΕΛ συμπλήρωσε έναν αιώνα ζωής. Δεν επρόκειτο για έναν συνηθισμένο αγώνα πρωταθλήματος ούτε για μια απλή κομματική ή οπαδική εκδήλωση. Ήταν η κορύφωση των εορτασμών για τα 100 χρόνια ενός από τα ιστορικότερα αθλητικά σωματεία του τόπου, με μεγάλη επετειακή τελετή στο ΓΣΠ, βραβεύσεις ανθρώπων που σημάδεψαν την ιστορία του συλλόγου και εκδηλώσεις ενώπιον ενός κατάμεστου σταδίου.

Κι όμως, από αυτή τη βραδιά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας απουσίαζε.

Και κάπου εδώ δημιουργείται αναπόφευκτα η σύγκριση.

Μόλις λίγες ημέρες προηγουμένως, στις 29 Οκτωβρίου, ο Πρόεδρος είχε παραστεί προσωπικά στην εκδήλωση για τα 95 χρόνια του Ολυμπιακού Λευκωσίας, τονίζοντας μάλιστα τη σημασία του σωματείου για τον αθλητισμό, την κοινωνία και την ιστορία της Κύπρου.

Τον Σεπτέμβριο είχε επίσης προγραμματιστεί η προσωπική παρουσία του και στην εκδήλωση για τα 100 χρόνια του Κεραυνού Στροβόλου.

Άρα το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο έντονο:

Γιατί όχι στα 100 χρόνια του ΑΠΟΕΛ;

Δεν είναι θέμα ΑΠΟΕΛ.

Ούτε θα έπρεπε να μετατραπεί σε παράπονο μιας ομάδας επειδή «ο Πρόεδρος δεν ήρθε στη γιορτή μας».

Είναι θέμα θεσμικής ισορροπίας.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν εκπροσωπεί την Πάφο. Δεν εκπροσωπεί τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Δεν εκπροσωπεί τον ΑΠΟΕΛ, την Ομόνοια, τον Απόλλωνα ή οποιοδήποτε άλλο σωματείο.

Εκπροσωπεί όλους.

Ακριβώς γι' αυτό, όταν επιλέγει να έχει έντονη και επαναλαμβανόμενη δημόσια παρουσία στον αθλητισμό, οι παρουσίες αλλά και οι απουσίες του αποκτούν συμβολισμό.

Αν ο Πρόεδρος εμφανιζόταν σπάνια σε αθλητικές εκδηλώσεις, κανείς δεν θα μπορούσε εύλογα να απαιτήσει να βρίσκεται παντού.

Όταν όμως τον βλέπουμε στο EuroBasket, στους τελικούς Κυπέλλου, στις απονομές, στα ευρωπαϊκά παιχνίδια της Πάφου, στους εορτασμούς άλλων ιστορικών σωματείων και γενικότερα να δηλώνει δημόσια την αγάπη του για συγκεκριμένες ομάδες, τότε η απουσία από μια επέτειο 100 χρόνων ενός συλλόγου του μεγέθους και της ιστορίας του ΑΠΟΕΛ εύλογα προκαλεί ερωτήματα.

Και κυρίως δημιουργεί μία εικόνα.

Την εικόνα ότι σε κάποιες περιπτώσεις προηγείται ο φίλαθλος —ή ακόμη περισσότερο ο οπαδός— και ακολουθεί ο θεσμικός ρόλος.

Μπορεί αυτή η εικόνα να είναι άδικη.

Μπορεί να υπήρχε συγκεκριμένος λόγος για την απουσία του.

Μπορεί να υπήρχαν υποχρεώσεις που δεν επέτρεπαν την παρουσία του.

Αλλά στην πολιτική και ιδιαίτερα στο ύπατο αξίωμα του κράτους δεν έχει σημασία μόνο η πρόθεση. Έχει σημασία και το μήνυμα που εκπέμπεται.

Και το μήνυμα πρέπει να είναι ξεκάθαρο:

Ο Πρόεδρος μπορεί να έχει ομάδα.

Ο άνθρωπος Νίκος Χριστοδουλίδης μπορεί να πανηγυρίζει για την Πάφο, να υποστηρίζει τον Ολυμπιακό και να χαίρεται ή να στενοχωριέται όπως κάθε φίλαθλος.

Όταν όμως βρίσκεται —ή επιλέγει να μη βρίσκεται— σε μια εκδήλωση ως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, τα πράγματα αλλάζουν.

Εκεί δεν υπάρχουν γαλάζιοι, πράσινοι, γαλαζοκίτρινοι ή ερυθρόλευκοι.

Υπάρχουν μόνο πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Γι' αυτό και τελικά το ερώτημα δεν είναι αν ο Νίκος Χριστοδουλίδης είναι φίλαθλος ή οπαδός.

Το πραγματικό ερώτημα είναι αν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας καταφέρνει πάντοτε να αφήνει τον οπαδό έξω από τον θεσμικό του ρόλο.

Γιατί ένας φίλαθλος έχει κάθε δικαίωμα να επιλέγει σε ποιο γήπεδο θα πάει.

Ένας Πρόεδρος, όμως, οφείλει να προσέχει ακόμη και ποια θέση μένει άδεια.