Πριν μια βδομάδα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας σε ομιλία του στην Ημερίδα Συμμετοχικής -Διαβουλευτικής Δημοκρατίας με τίτλο «Διαφθορά, το βασικό ανάχωμα στη νεανική πολιτική δραστηριοποίηση», είπε τα εξής: «Αναμφίβολα, και όποιος δεν το βλέπει αυτό σίγουρα εθελοτυφλεί, ζούμε σε μια εποχή έντονης και σε μεγάλο βαθμό δικαιολογημένης αμφισβήτησης των θεσμών, που κατά κύριο λόγο θεωρώ πηγάζει, ανάμεσα σε άλλα, από την απόσταση που νιώθουν οι πολίτες από τη διαδικασία λήψης αποφάσεων». Ο Νίκος Χριστοδουλίδης κάνει μια υπόθεση εντελώς αβάσιμη. Οι πολίτες εκλέγουν αντιπροσώπους να αποφασίζουν εκ μέρους τους, έχοντας βέβαια την πεποίθηση ότι αυτοί οι αντιπρόσωποι θα διαφυλάσσουν τους θεσμούς και τη δημοκρατία. Θεωρούν ότι αυτοί που τους αντιπροσωπεύουν, είτε είναι Πρόεδρος, είτε βουλευτής, είτε δήμαρχος, είτε δημοτικός σύμβουλος, αποφασίζει για το καλώς νοούμενο συμφέρον της χώρας και των πολιτών. Η αμφισβήτηση των θεσμών από τους πολίτες έχει μια και μοναδική πηγή. Την απουσία εμπιστοσύνης σε αυτούς που διορίζονται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στους θεσμούς. Όλοι γνωρίζουν τα κριτήρια που επικρατούν στην Κύπρο και αφορούν αυτούς τους διορισμούς. Συνεπώς, η αναξιοκρατία, η διαπλοκή και η διαφθορά είναι που έσπρωξαν τους Κύπριους πολίτες στην αμφισβήτηση και όχι η άμεση ή όχι συμμετοχή των πολιτών σε αποφάσεις.
Η αναξιοπιστία ενός αντιπροσώπου στις επιλογές του είναι που κλονίζει την εμπιστοσύνη του λαού στους θεσμούς. Όλος ο κόσμος γνωρίζει για τα «χρυσά» διαβατήρια και γιατί ο Γενικός Εισαγγελέας και ο Βοηθός Γενικό Εισαγγελέας διορίστηκαν από τον Αναστασιάδη σε αυτές τις θέσεις. Όλος ο κόσμος γνωρίζει γιατί ο Νίκος Χριστοδουλίδης, παρά το μαύρο βιβλιαράκι του με τους καλύτερους, τελικά κατέληξε να διορίζει αυτούς που του υπέδειξαν τα κόμματα που τον εξέλεξαν. Όλος ο κόσμος γνωρίζει τι ήταν οι σύμβουλοι που εργοδοτούνται στο Προεδρικό πριν γίνουν σύμβουλοι και γιατί διορίστηκαν από τον Πρόεδρο. Οπόταν, καλό θα ήταν να σταματήσει να θεωρεί ο Πρόεδρος ότι το ακροατήριό του είναι παιδιά του νηπιαγωγείου.
Για να ενισχύσω ακόμη περισσότερο τα πιο πάνω, θα αναφερθώ στο βιβλίο δύο πολιτικών επιστημόνων οι οποίοι διδάσκουν στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, τους Steven Levitsky και Daniel Ziblatt. Ο τίτλος αυτού του άρθρου είναι, μάλιστα, επηρεασμένος από τον τίτλο του βιβλίου τους «Πώς πεθαίνουν οι δημοκρατίες». Στο βιβλίο αυτό αναφέρουν ότι στις σύγχρονες δημοκρατίες αυτό που συμβαίνει, είναι ότι οι ίδιες οι κυβερνήσεις τους καταδικάζουν τη δημοκρατία σε θάνατο. Παλαιότερα, η δημοκρατία κινδύνευε εξαιτίας ενός πραξικοπήματος ή ενός εμφυλίου. Στις μέρες μας, η δημοκρατία καταδικάζεται σε θάνατο από τις ίδιές της τις κυβερνήσεις. Και συγκεκριμένα, από τον τρόπο που ένας Πρόεδρος διαχειρίζεται τους θεσμούς που προστατεύουν τη δημοκρατία. Στις σύγχρονες δημοκρατίες υπάρχουν οι λεγόμενοι «διαιτητές». «Διαιτητές» είναι, για παράδειγμα, η δικαστική εξουσία, οι ανεξάρτητες Αρχές, οι φορολογικές Αρχές, η δημόσια διοίκηση. Ο στόχος αυτών των «διαιτητών» είναι να ασκούν τα καθήκοντά τους, που δεν είναι άλλα από το να αποκαλύπτουν και να μπλοκάρουν τις όποιες αυθαιρεσίες της εκτελεστικής εξουσίας. Οι «διαιτητές» λοιπόν πρέπει να δουλεύουν ανεπηρέαστοι. Για αυτό και οι ηγέτες των χωρών οφείλουν να τους προστατεύουν και να στηρίζουν το έργο αυτών των «διαιτητών», γιατί έτσι προστατεύουν τη δημοκρατία. Αν από την άλλη, μια κυβέρνηση ελέγχει τους «διαιτητές», έχει επί της ουσίας τη δύναμη να στρέφεται εναντίον όποιων τολμήσουν να καταγράψουν ατασθαλίες της κυβέρνησης και διαφθορά.
Ένα καλό παράδειγμα μέσα στο βιβλίο που παραθέτει πώς πεθαίνει η δημοκρατία σε ένα κράτος είναι το εξής και το παραθέτω αυτολεξεί: «Ο έλεγχος αυτός των 'διαιτητών' γίνεται με την απόλυση ή μετάθεση μη φιλικών προς τη νέα κυβέρνηση ή αμερόληπτων κρατικών λειτουργών και την αντικατάστασή τους με 'δικούς μας ανθρώπους'».
Αυτό συνέβη στη δημοκρατία μας στις 18 Σεπτεμβρίου. Και αυτός που όφειλε να τη διαφυλάσσει, δεν έκανε τίποτα. Το μόνο που έκανε ήταν να γνωρίζει την ημερομηνία που θα αποφάσιζε το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο από πριν, και να διευθετήσει να απουσιάζει σε εκδήλωση στην Αθήνα που αφορούσε τα 25 χρόνια από τον θάνατο του Γιάννου Κρανιδιώτη. Διερωτώμαι τι σχέση έχει ο ίδιος ο Νίκος Χριστοδουλίδης με τον Γιάννο Κρανιδιώτη. Αυτό θα μου πείτε είναι ένα άρθρο από μόνο του! Τι σχέση έχει ένας τέτοιος Πρόεδρος με τις αξίες που ο Γιάννος εκπροσωπούσε και υπηρέτησε; Η ομιλία του πρώην Πρωθυπουργού κ. Σημίτη στην εκδήλωση απαντά το πιο πάνω ερώτημα, κάνοντας αναφορά για όλα όσα ήταν ο Γιάννος Κρανιδιώτης, και που βεβαίως ΔΕΝ είναι ούτε θα είναι ο Νίκος Χριστοδουλίδης αλλά ούτε και ο προκάτοχός του, Νίκος Αναστασιάδης.
Η δημοκρατία στην Κύπρο αργοπεθαίνει. Τι σκοπεύουμε να πράξουμε για αυτό;
