Βεβαίως και θα μπορούσε! Σε μια Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία ο Νίκος Χριστοδουλίδης θα ήταν ο τέλειος Πρόεδρος! Κατ’ ακρίβεια, θα ήταν ιδανικός Πρόεδρος, αν είχαμε έναν Πρωθυπουργό να ηγείται και να κυβερνά τη χώρα! Ολόκληρος ο λαός θα ήταν ήσυχος. Γιατί θα γνώριζε ότι υπάρχει ένας Πρωθυπουργός που θα αναλάμβανε να κυβερνήσει τη χώρα με όλες τις ευθύνες που συνοδεύουν έναν τέτοιο ρόλο και θέση. Θα είχε το όραμα και το πλάνο για την ευημερία και την πρόοδο του κράτους. Και ο Νίκος Χριστοδουλίδης θα μπορούσε να λειτουργεί ανενόχλητος ξεδιπλώνοντας τις κοινωνικές του δεξιότητες και τα άπειρά του χαρίσματα στις δημόσιες σχέσεις -όπως κάνει άλλωστε εδώ και δυο χρόνια! Ένας διακοσμητικός Πρόεδρος, που οργανώνει πανηγύρια της χαράς, αποφεύγει σοβαρές αποφάσεις και συναντήσεις με τη δικαιολογία ότι παρουσιάζεται σε εκθέσεις βιβλίων, κόβει κορδέλες, ανοίγει το Προεδρικό Μέγαρο και την προεδρική κατοικία στο Τρόοδος για τους πολίτες. Συμμετέχει σε αγώνες μπάσκετ για φιλανθρωπικό σκοπό, παρακολουθεί ποδόσφαιρο και φωτογραφίζεται με τα μπλουζάκια της ομάδας του, επισκέπτεται σχολεία, ιδρύματα, αγροτικές περιοχές, κάνει περιοδείες άσκοπα.
Στις Προεδρευόμενες Κοινοβουλευτικές Δημοκρατίες οι Πρόεδροι δεν καλούνται να πάρουν καμία απόφαση. Οι Πρόεδροι σε αυτές τις Δημοκρατίες καλούνται να συμμετέχουν σε συναντήσεις, εκδηλώσεις, κάποιες συνεδριάσεις χωρίς να κουβαλούν το παραμικρό φορτίο ευθύνης. Καλούνται να διοργανώνουν αποτελεσματικά και όμορφα εκδηλώσεις, να επισκέπτονται διάφορες χώρες κυρίως εθιμοτυπικά παρά για κάτι ουσιαστικό και να έχουν ελεύθερο χρόνο να καταθέτουν στεφάνια σε μνημόσυνα και κηδείες. Η μόνη ευθύνη που έχουν είναι να κερδίσουν τη συμπάθεια του κόσμου και ο κόσμος να τους αισθάνεται κοντά του. Σε ένα τέτοιο πολίτευμα, ο Νίκος Χριστοδουλίδης θα έκανε θραύση! Θα ήταν ο τελειότερος των τελειότερων.
Στην Κύπρο όμως έχουμε Προεδρική Δημοκρατία και μάλιστα με συγκεντρωμένες, δυστυχώς, πάρα πολλές από τις εξουσίες στον ίδιο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Επομένως, σε αυτό το πολίτευμα και σε αυτή τη χώρα, ο Νίκος Χριστοδουλίδης αποδεικνύει καθημερινά, με τις πράξεις του, ότι δυσκολεύεται να λαμβάνει σοβαρές αποφάσεις και πρωτοβουλίες. Δυσκολεύεται να επικοινωνήσει «ξεκάθαρα» στην κοινωνία αλλά και στον διεθνή χώρο το πλάνο και τις αντίστοιχες δράσεις της κυβέρνησής του για τα σημαντικά θέματα που ταλαιπωρούν τη χώρα. Θέματα όπως το Κυπριακό και την επανέναρξη συνομιλιών καθώς και το θέμα της ενέργειας. Ακόμη προχθές μάλιστα στο θέμα της ενέργειας παρακολουθήσαμε την ανωριμότητα και επιπολαιότητα του Προέδρου της χώρας στη διαχείριση του Great Sea Interconnector. Να μην κάνω αναφορά για εξαγγελίες τριμερών τις οποίες διέψευσε η ίδια η κυβέρνηση αμέσως μετά τις δηλώσεις του Προέδρου.
Ένα άλλο κεφάλαιο που φαίνεται ότι ξεθωριάζει, δυστυχώς, είναι οι σχέσεις και οι συμμαχίες της Κύπρου με τους άλλους Ευρωπαίους εταίρους. Ο δίαυλος Αμάλθεια αποδείχτηκε (όπως το είχα γράψει σε προηγούμενη αρθρογραφία μου) ένα πυροτέχνημα! Και όσες προσωπικότητες επισκέφθηκαν τη χώρα μας τότε,με αφορμή αυτό, το έκαναν για να αποδείξουν ότι τα κράτη-μέλη της ΕΕ θέλουν να συμβάλουν στην ανθρωπιστική βοήθεια στην περιοχή και όχι γιατί θεωρούσαν ότι ο Νίκος Χριστοδουλίδης είναι ένας σοβαρός και αξιόπιστος Πρόεδρος. Έληξαν και αυτές οι παρελάσεις από το Προεδρικό…Και τώρα η κυβέρνηση σκαρφίστηκε την εθελοντική στράτευση νεαρών κοριτσιών. Να υποθέσω ότι για μια τέτοια απόφαση έχει γίνει σοβαρή μελέτη για το τι θα κοστίσει οικονομικά στο κράτος (ξεχωριστά στρατόπεδα, εξοπλισμός, ρουχισμός, διατροφή, διαμονή κ.ά.) και τη σημασία που μια τέτοια ενέργεια θα έχει στη χώρα μας;
Ο Νίκος Χριστοδουλίδης προσπαθεί εδώ και δυο χρόνια να εφαρμόσει τη θεωρία L-A-P (Leadership As Practice). Η οποία υποστηρίζει ότι οι σύγχρονοι ηγέτες χωρών προσπαθούν μέσα από την αλληλεπίδραση με τις διάφορες ομάδες της κοινωνίας να επιτύχουν καλύτερα αποτελέσματα για τη χώρα τους. Αυτό που φαίνεται να αγνοεί ο Νίκος Χριστοδουλίδης είναι ότι η εφαρμογή μιας τέτοιας προσέγγισης (θεωρίας) απαιτεί από τον ηγέτη να έχει κάποια βασικά ηγετικά χαρακτηριστικά, όπως είναι η ανθεκτικότητα, η εξυπνάδα (όχι κουτοπονηριά) και η αποφασιστικότητα! Και αυτά απουσιάζουν από τη δική του εξίσωση, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη χώρα και τον λαό.
