Καλές οι επισκέψεις και πολύ χρήσιμες. Ειδικά στον Λευκό Οίκο. Η έμπρακτη στροφή της Κύπρου προς τη Δύση είναι το μόνο θετικό που αναγνωρίζω στα δυο χρόνια της Προεδρίας του Νίκου Χριστοδουλίδη. Όμως, δεν είμαι βέβαιη αν θα μπορούσε να πράξει και διαφορετικά. Έπρεπε να ξεπλύνει τις αμαρτίες του δίπλα από τον Νίκο Αναστασιάδη. Όλη η Ευρώπη καταδικάζει τη Ρωσία και υιοθετεί με αποφασιστικότητα τις κυρώσεις που επέβαλε τόσο η Αμερική όσο και η ΕΕ προς αυτήν. Στην Κύπρο, υπάρχουν πολλοί που πλούτισαν εξαιτίας του μαύρου ρωσικού χρήματος. Οι περισσότεροι από αυτούς πλούτισαν στη δεκαετή διακυβέρνηση του Αναστασιάδη στην οποία συμμετείχε ο Νίκος Χριστοδουλίδης και διέπρεψε ως ο καλύτερος μαθητής του Νίκου Αναστασιάδη. Η Αμερική γνώριζε και γνωρίζει πολύ καλά τι γινόταν στη δεκαετία του Αναστασιάδη και ποιος ήταν ο ρόλος του Νίκου Χριστοδουλίδη.
Ας δούμε όμως την ουσία της συνάντησης του Νίκου Χριστοδουλίδη με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Μπάιντεν. Θα προσπεράσω την επικοινωνιακή ομοβροντία του Προεδρικού για την επίσκεψη και θα καταγράψω τη σημασία της αλλά και την προοπτική της, αν ο Χριστοδουλίδης επιλέξει να υιοθετήσει συμπεριφορές ενός σοβαρού και αξιόπιστου ηγέτη. Με την επίσκεψη αυτή, ο Νίκος Χριστοδουλίδης στέλνει το μήνυμα προς τη διεθνή κοινότητα ότι ο γεωπολιτικός προσανατολισμός της χώρας μας είναι η Δύση. Εύχομαι αυτό το μήνυμα να είναι ξεκάθαρο και εδραιωμένο μέσα του. Θα ήθελα να το πιστεύει και όχι να το επιλέγει από ανάγκη. Ή να ακολουθεί τη συνταγή των προκατόχων του, που προσπαθούσαν να κρατάνε δυο σχοινιά. Να ικανοποιούν ρωσικά συμφέροντα, ζημιώνοντας σε πολλά επίπεδα τη χώρα, και παράλληλα να εμφανίζονται ως φιλοδυτικοί. Τρεις τεράστιες ζημιές υπέστη η Κύπρος από αυτές τις πρακτικές. Αυτές είναι, πρώτιστα, το άλυτο Κυπριακό, δεύτερον, η τεράστια φούσκα στις τράπεζες και την οικονομία με αποκορύφωμα το κούρεμα του 2013 και, τρίτον, το σκάνδαλο, ο διασυρμός της Κύπρου με την παραχώρηση διαβατηρίων σε κάθε απατεώνα.
Το σημαντικότερο μήνυμα της επίσκεψης, από την πλευρά του Προέδρου των ΗΠΑ, ήταν η επιβεβαίωση ότι οι ΗΠΑ στηρίζουν την επίλυση του Κυπριακού στη βάση της ΔΔΟ. Ταυτόχρονα παρακινώντας τον Νίκο Χριστοδουλίδη να αναλάβει σοβαρή πρωτοβουλία στο Κυπριακό, υπερβαίνοντας τα τετριμμένα. Ο Χριστοδουλίδης ζήτησε από τον Μπάιντεν να συμβάλουν οι ΗΠΑ στην επανέναρξη των συνομιλιών. Ασκεί την Προεδρία δυο χρόνια και δεν έχει καταλάβει ακόμη ότι είναι κυρίως δική του ευθύνη να δημιουργήσει τις συνθήκες επανέναρξης των συνομιλιών. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η διεθνής κοινότητα θα τις στηρίξει. Δεν είναι, όμως, επαναλαμβάνω, ευθύνη των ξένων η επανέναρξη. Ο Χριστοδουλίδης γνωρίζει πολύ καλά ότι η διεθνής κοινότητα (ΕΕ, Βρετανοί και Αμερικάνοι) αναμένει από τον ίδιο να πάψει να επαναλαμβάνει το παιχνίδι που παίξανε με τον Αναστασιάδη στο Κραν Μοντανά. Αναμένουν όλοι να συζητήσει με αποφασιστικότητα θέματα όπως την πολιτική ισότητα, με ανοιχτό πνεύμα, σπάζοντας το αδιέξοδο στο Κυπριακό. Και «επιβάλλοντας» και στην Τουρκία να κάνει ένα εξίσου θετικό βήμα.
Η συμβολή της Τουρκίας να πιέσει τον Τατάρ να συμμετέχει σε μια τριμερή δεν έγινε για επικοινωνιακούς λόγους και είναι σημαντικό ο Χριστοδουλίδης να αποκωδικοποιήσει αυτή της την ενέργεια. Η Τουρκία εδώ και αρκετό καιρό διαμορφώνει μια νέα εξωτερική πολιτική με πτυχές που δεν περιλαμβάνουν μόνο τη βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων αλλά και τον ευρύτερο γεωπολιτικό της ρόλο. Καλά και όμορφα τα ωραία λόγια από τις ΗΠΑ για τον σταθεροποιητικό ρόλο της Κύπρου αυτή την κρίσιμη στιγμή στη Μέση Ανατολή. Καλός ο έπαινος ότι η Κύπρος λειτουργεί ως δίαυλος βοήθειας και εκκένωσης του Λιβάνου. Τι γίνεται όμως εντός της χώρας; Υπάρχει αληθινή σταθερότητα με άλυτο Κυπριακό; Ποιος θα είναι ο νέος γεωπολιτικός χάρτης της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής; Πώς θα επηρεάσουν το Κυπριακό οι εξελίξεις στον αραβικό κόσμο; Και ποιος θα είναι ο νέος ρόλος της Τουρκίας σε αυτή τη νέα γεωπολιτική σκακιέρα στην περιοχή;
Υπάρχει μια δυσπιστία στην πλειονότητα του κόσμου για τις μετέπειτα ενέργειες του Νίκου Χριστοδουλίδη και της κυβέρνησής του. Θεωρούν ότι ο Χριστοδουλίδης ουσιαστικά δεν θέλει να βγει από το comfort zone του (τη ζώνη άνεσής του). Αναρωτιούνται οι πολίτες μήπως ποντάρει στην εκλογή Τραμπ, ο οποίος σίγουρα δεν θα τον πιέσει να αναλάβει πρωτοβουλία για άρση του αδιεξόδου στο Κυπριακό γιατί έχει άλλη φιλοσοφία από τους Δημοκρατικούς. Αυτό θα είναι το τέλειο άλλοθι για την αδράνειά του στο Κυπριακό. Η αδράνεια όμως πληρώνεται, το ίδιο και η κουτοπονηριά. Αργά ή γρήγορα θα κληθεί ο Νίκος Χριστοδουλίδης να δώσει εξηγήσεις. Οι εξελίξεις θα μας προσπεράσουν, το σκηνικό στην περιοχή αλλάζει δραστικά. Απλά σκεφτείτε το εξής πιθανό σενάριο: Η Τουρκία να μεταφέρει στην κατεχόμενη γη μας 100-200 χιλιάδες Παλαιστίνιους, αλλάζοντας δραστικά το δημογραφικό της χώρας μας. Η επίλυση του Κυπριακού αυτόματα εξυπακούει εφαρμογή του ευρωπαϊκού κεκτημένου από άκρη σε άκρη, το οποίο διασφαλίζει τον έλεγχο σε ολόκληρη τη χώρα για είσοδο και έξοδο πολιτών. Η μη λύση όχι.
Στα επικοινωνιακά τρικ η κυβέρνηση παίρνει άριστα! Τι θα επιλέξει όμως να πράξει ο Χριστοδουλίδης; Θέλει να πολιτευτεί ως ένας ώριμος και αξιόπιστος ηγέτης; Ή να κρυφτεί πίσω από τα επικοινωνιακά τρικ; Μια επίσκεψη είναι απλά μια επίσκεψη αν δεν συνοδεύεται από έμπρακτες ενέργειες και περαιτέρω αξιοποίηση και ενίσχυση του momentum προς όφελος της χώρας μας!
